"Showroom" in Penstraat Curaçao (1)

 

Vroeger was er een televisieprogramma waarin excentriekelingen in beeld werden gebracht. Dat heette Showroom. Mooiste voorbeeld vind ik nog altijd het oude baasje Dirk van Noort die niet geloofde dat de mens op de maan was geland en in hartelijk lachen uitbarstte wanneer iemand hem probeerde te overtuigen daarvan. “En gij geleuft dat?” gierde hij dan van het lachen. 

Dirk van Noort

Een andere aflevering die bekend is geworden was die waarin Jean Prick, een zeer volwassen Limburger, huilend vertelt dat hij hoopt ooit een Bugati van zijn vader te krijgen.

Terug naar Penstraat op Curaçao. Dat is de straat waaraan zowel ons hotel als de supermarkt waar we tijdens de lock down naartoe mogen wandelen, liggen. Vanwege de temperatuur hier, lopen we in een tempo dat daarbij past. Naar Nederlandse begrippen slenteren we dus.

Supermarket Boulevard

Zo slenterden we ruim een week geleden naar de supermarkt toen Carlos op zijn luxe ATB naast ons kwam fietsen. Na wat inleidende vragen (komen jullie uit Nederland, zijn jullie op vakantie) vertelde hij een zielig verhaal over een echtpaar dat bij hem in de buurt woonde, die de vulkaanuitbarsting op Sint Vincent waren ontvlucht (klopt dat daar enkele dagen daarvoor een uitbarsting was) en die nu geen geld hadden om elektriciteit te kopen. Kortom, een bedelverhaal met de potentie van de waarheid. Omdat ik niet zo geloof in het geven van geld, bood ik Carlos aan om samen met hem dan wat elektriciteit te gaan kopen. Veel huizen in de verhuur op Curaçao gebruiken het Pagatinu systeem, waarbij je een tegoed aan stroom koopt (supermarkt/benzinestation) en met de code je meter in huis weer “opwaardeert”.

Dat vond hij wel een goed idee. Toen hij in de gaten kreeg dat we zelf ook boodschappen gingen doen, was hij wel brutaal genoeg om voor zichzelf ook nog wat yoghurt en een flesje propaangas te vragen. Ook dat hebben we maar gedaan.

Tijdens onze wandeling terug naar het hotel kwam Carlos ons weer achterop gefietst en vertelde dat hij aan de Penstraat woonde. Hij wees ons zijn huisje aan. Daar woonde hij met zijn zus en zijn zoon, die in een rolstoel zat. Hij nodigde ons uit om vis te komen eten, die hij dan zou gaan “regelen”. Echt op z’n Curaçaos, met bonen en tomaten.

Stukje van Penstraat met rechts het huisje van Carlos

Het is er nog niet van gekomen. Een paar dagen gelden liep ik Carlos weer tegen het lijf. Hij kwam met een omstandig verhaal dat hij geen bericht had kunnen sturen over het etentje. Maar dat het zeker wel door zou gaan. Na nog wat beleefdheden probeerde hij het nog even: “Het duurt nog twee dagen voordat ik weer geld krijg, zou je mij misschien wat geld kunnen geven?”.

Ik ben benieuwd of we na deze mislukte poging nog een uitnodiging krijgen voor dat etentje. We gaan hem zeker nog wel een keer tegenkomen in de Penstraat….

Volgende week aflevering twee: Eddy de wijze Indiër en plantenexpert

Curaçao: goed te doen ook nu

 

Zoals je hiervoor hebt gelezen, zijn we onverwacht op Curaçao beland, in plaats van op Bali. Een paar dagen nadat de overheid alle toeristen en stagiaires opriep om Curaçao te verlaten, besloten wij er naartoe te gaan. Eigenwijs? Tegendraads? Onnodig risico? Wij geloofden van niet en na ruim een week hier op het eiland kunnen we dat bevestigen.

 Op Curaçao was er even een enorme verhoging van het aantal besmettingen en liepen het ziekenhuis en de IC helemaal vol. Reguliere zorg kwam daarmee bijna stil te liggen. Dat was ook het belangrijkste argument voor de Nederlandse overheid om die terugroepactie te doen. Maar met iets verder kijken dan dat ene moment, zagen wij dat het vaccineren op Curaçao veel sneller op gang kwam dan in Nederland, dat de maatregelen: avondklok, winkels dicht, stranden gesloten, maximaal 2 dagen in de week met je auto rijden, niet afhalen bij horeca (die mogen alleen bezorgen en dan nog voor 18 uur), goed werden nageleefd en ook snel effect hadden.

Daar kwam bij dat we hadden besloten voorlopig onszelf "op te sluiten" in een strandresort. We namen (bewezen want negatieve PCR-test) geen Covid-19 mee naar Curaçao. We leven hier de maatregelen goed na. Er zijn erg weinig mensen, terwijl volgens ons (als je je aan de regels houdt) een korte(re) vakantie hier ook nu prima kan. Het zou ook de horeca en het eiland erg helpen. Testfaciliteiten hier zijn goed en zijn er veel. In verschillende hotels zelfs. Supersnelle uitslag op je PCR test en ook gratis sneltesten.

Prettige bijkomstigheid hier is ook dat de mensen niet zo erom veel en zo fel over  de maatregelen discussiëren en zeuren. "Het is zoals het is en we maken er het beste van.". De temperatuur hier helpt natuurlijk wel om je wat rustiger te gedragen.

 

 We mogen wel (overdag) naar de supermarkt lopen. Dat moet rechtstreeks via de kortste route naar de dichtstbijzijnde supermarkt. En de politie controleert daar echt op. Daar mag maar 1 persoon naar binnen, met een verplicht schoongemaakt wagentje of mandje. Dat is afgelopen week drie keer ons "uitje" geweest. En zelfs dat kan tot leuke avonturen leiden. Zo werden we gisteren aangesproken door Carlos, met een zielig verhaal. In een volgend blog zal ik dat uitgebreid vertellen. Het leidde er in elk geval toe dat we zijn uitgenodigd om bij hem binnenkort, als het weer kan, te komen eten.

In de afgelopen week hebben we ook eten laten bezorgen. Het hotel waar we zitten vindt dat helemaal prima. Zij snappen dat we ook niet elke dag van hun kaart willen eten en ze gunnen het de collega horeca-ondernemers. En ook met spulletjes uit de supermarkt kunnen we af en toe een "maaltijd" maken.

Kortom: we voelen ons volkomen veilig, genieten van het weer, de zee en de zon en we maken er het beste van. Volgende keer meer!

 

Spannend; en toen liep het anders

 Alle voorbereidingen waren klaar. Op 31 maart zouden we voor drie maanden naar Bali vertrekken. We zouden gaan genieten van alles wat het eiland te bieden heeft. Zon, cultuur, natuur, heerlijk eten en rust en kalmte. Alles was klaar, het wachten was alleen nog op het visum. En dat bleek wel een dingetje zo in de Coronatijd op weg naar de derde golf met de Britse variant. De richtlijnen van de immigratie autoriteit veranderde nogal eens en het lukte onze visumagent niet om onze visa tijdig aan te kunnen vragen. Er was, twee dagen voor ons geplande vertrek, wel sprake van nieuwe versoepelingen maar niemand wist wanneer precies en of we dan zeker een visum zouden krijgen.

Op maandag 28 maart, twee dagen voor ons vertrek moesten we besluiten nemen. De vlucht naar Bali hadden we al eerder verzet naar Jakarta omdat we daar in quarantaine zouden moeten gaan, alvorens te kunnen doorreizen. En voor het af laten nemen van een PCR test en het wachten op de uitslag, werd het nu ook erg kort dag.

Gelukkig zijn we in het afgelopen jaar expert geworden op het gebied van flexibiliteit en dingen nemen zoals ze komen. In de middag van die betreffende dag, hebben we contact gehad met de verhuurder van de villa op Bali en die was genegen onze boeking te verschuiven. We hebben contact gehad met KLM en zij waren bereid onze vlucht te verplaatsen. Daarop hebben we besloten de reis door te schuiven naar medio september.

Maar omdat mijn opfrisverlof (seculiere term voor sabbatical) inmiddels was ingegaan wilde ik in geen geval thuis blijven. In hetzelfde telefoontje met KLM waarin we onze vlucht naar Bali verzetten, boekten we tickets naar Curaçao. Daar wilden we eind van het jaar naartoe verhuizen en de reis naar Bali zou een tussenfase zijn.

Drie dagen nadat daar we de tickets boekten, rees op Curaçao  Covid-19 volslagen de pan uit en riep de Nederlandse overheid alle toeristen en stagiaires op om zo snel mogelijk terug te keren.

Opnieuw een groot dilemma dus. Hoe moesten we de ernst duiden, wat beoogde de overheid met het terug roepen? En wat waren we in dit geval? We beschouwen onszelf voor deze reis niet als gewone toeristen. We gaan voor drie maanden en we gaan onze emigratie naar Curaçao voorbereiden. 

Bovendien hadden we besloten om eerst veertien dagen in een strandhotel/ressort te verblijven. De stranden bij een ressort mogen open zijn voor de eigen gasten. Bovendien vonden we dat we wel veertien dagen in luxe hadden verdiend. Eigenlijk gaan we daarmee in een soort quarantaine voor twee weken. De aangescherpte maatregelen op Curaçao gelden tot 16 april en dan zitten wij nog in die (toegegeven luxe) quarantaine.

Kortom we besloten: we gaan. De PCR test was negatief, het Non-Covid-19 certificate geprint, de Immigratiecard ingediend en de PLC (Passenger Locator Card) ingevuld en doorgestuurd. Zojuist ingecheckt en dan zijn we morgen vertrokken. Een week later dan gepland en naar precies de andere kant van de wereld.

Maar ach, kniesoor die daarover zeurt.