Salumeria in Valdottavo

Burgo Giusto

Omdat we het ook op vakantie leuk vinden om bij de kleine lokale ondernemers inkopen te doen, stopten we onderweg van Lucca naar ons appartementje bij Burgo Giusto in het kleine maar super actieve dorpje Valdottavo. Op de heenweg hadden we voor zo'n klassiek dorpswinkeltje een rek buiten zien staan uitnodigend gevuld met heerlijke groenten en fruit. En de enorme moestuin achter het huis wekte de suggestie dat dat allemaal eigen teelt was.

Wat we vermoedden, kwam ook uit; het oudere echtpaar sprak geen van beiden ook maar een woord anders dan Italiaans. Maar de oppervlakte van de winkel maakte dat we alles eenvoudige konden aanraken en aanwijzen. De lieve opa, zoals we de uitbater meteen doopten, stond met een grote lieve glimlach ansjovisjes te ontdoen van hun graat om ze daarna in een heerlijk bad van olijfolie met verse groene kruiden te vlijen.

Als rechtgeaarde Italiaan trok Jeannette met haar lengte en haar blonde haren meteen zijn aandacht en zijn glimlach werd zo breed dat hij me meteen deed denken aan de mop van de breed-bek-kikker. Zonder zijn ogen van Jeannette af te halen bood hij ons een stukje brood met daarop zo'n overheerlijk gekruid ansjovisje aan. Ondertussen hadden wij al veel heerlijkheden gespot, zoals een prachtige bressaola, prachtig gerold en gekruid buikspek, grote rode uien en wat courgettes. Voldoende voor een heerlijk en gezond avondmaal in de Toscaanse ondergaande zon

Alles werd met zorg gesneden, ingepakt en de prijzen op een kladje geschreven. Nadat duidelijk was dat we niets verder hoefden te hebben werden de prijzen van het kladje overgenomen in de kassa en kwam het eindbedrag weer op het kladje dat ons werd getoond om vergissingen te voorkomen. Gelukkig hadden alle items op de kassabon als omschrijving "reparto_1" zodat daar geen misverstand over kon bestaan.

Twee dagen laten werden we als vrienden welkom geheten toen we opnieuw wat inkopen kwamen doen. Ook de lieve opa die bij ons eerste bezoek slechts heel breed glimlachte, kletste honderd uit; we begrepen slechts de strekking van wij hij zij. Toen ik in mijn opperbeste Italiaans vertelde dat we genoten van het goede weer, het zwembad, de wijn en het eten, knikte hij instemmend en toen ik als apotheose ook nog meldde dat we van elkaar genoten, daarbij heen en weer wijzend tussen Jeannette en mijzelf, glommen zijn ogen, trokken zijn mondhoeken op tot aan zijn oorlelletjes en kregen we een vette knipoog en een opgestoken duim als teken van begrip.



Vervolgens mocht zijn vrouw de aangeschafte fles wijn niet in een papiertje verpakken maar ging opa een professionele mooie kartonnen geschenkverpakking halen en moest de inmiddels ook aanwezige zoon het stuk aangeschafte peccorino voor ons vacumeren en voorzien van een sticker. Bij het afreken bleken ook de echte verhoudingen in de winkel. Toen we terug moesten krijgen van een biljet van vijftig euro, kwam het benodigde papiergeld uit de broekzak van opa en niet uit de door zijn vrouw beheerde kassa....

In schril contrast met de 100% Italiaanse sfeer in de winkel, stond er een gigantisch bord voor de winkel waarin de producten in het Engels en het Duits werden aangeprezen. Maar we vroegen ons bij het lezen van de bord wel ernstig af of het nu echte vrienden zijn geweest die hen deze vertaling hebben bezorgd...