dinsdag 9 maart 2021

Mijn beste vrienden

Dit waren ze in de afgelopen maanden; mijn beste vrienden. Wat hebben ze hun best gedaan om mij het leven makkelijker te maken. Wat mijn leven in die periode uit bestond, vraag je? Dat zal ik je vertellen.



Jeannette mijn vriendin heeft haar winkel, Vandaag concept store, verkocht omdat wij eind maart 2021 voor drie maanden naar Bali gaan en later in het jaar (oktober/november) naar Curaçao verhuizen. De verkoop kwam in november rond en op 15 december moesten de winkels helemaal dicht. Gelukkig had Jeannette haar social media goed op orde en kwamen er veel bestelling via FB, IG en de webshop binnen. Ook de verkopen via platform Trouva (internationaal) liepen goed door.

Wegens de verkoop van de winkel kwamen er niet zoveel leveringen van nieuwe spullen binnen. De verpakking van die leveringen gebruikten we altijd om de spullen die Jeannette moest verzenden, in te pakken. Tegelijkertijd moest het deel van de handelsvoorraad dat met de verkoop van de winkel niet zou worden overgedragen worden ingepakt. 

Dat betekende grote dozen kleiner maken, van twee dozen één grote doos maken, grote stukken karton ombouwen tot bruikbare dozen en dat was dus allemaal meten, snijden, vouwen en plakken.

Deze drie vrienden hebben me hier doorheen geholpen. En BTW: de rolmaat met de mooie naam FatMax en ik gaan al lange tijd terug. Bij de verbouwing (2008) van het huis waarin nu mijn dochter met haar gezin woont, was hij ook al van onschatbare waarde.

Op 1 maart was alles klaar en gaan we focussen op ons vertrek. Over onze avonturen zullen we ook regelmatig bloggen.

zondag 3 maart 2019

Riga, een spannende stad



Riga, een spannende stad

Het was voor een deel toeval dat ik in Riga belandde. Voor zaken en alleen vloog ik van Amsterdam naar Riga met Air Baltic. Met twee Nederlandse piloten in de cockpit en een vierkoppige cabinebemanning uit Letland, denk ik. Met een Airbus A220, wat eigenlijk een model van Bombardier is maar sinds enige tijd door Airbus wordt verkocht. We hadden een comfortabele vlucht met dit stille en zuinige vliegtuig. Na een zachte landing bleek Riga Airport een fraai vliegveld; drie “pieren”, een behoorlijke winkelvoorziening en snelle afhandeling. Ik vroeg me af of de hand van Schiphol een rol heeft gespeeld bij het bouwen en inrichten van deze luchthaven.


Toeval zei ik: we hadden als eigenaren van een meubelmerk wel eens zitten filosoferen over het verplaatsen van de productie naar het gebied waar het meeste materiaal voor onze meubels ook vandaan komt: Finland, de Baltische staten en Rusland. Ik was eerder al eens twee keer (heel kort) in Tallin, de hoofdstad van Estland geweest. Daar ontdekte ik dat de sfeer en cultuur best wel aansloten bij die van ons. De hoofdsteden van alle drie de Baltische staten zijn oude Hanzesteden en liggen op dezelfde route als Zutphen, Zwolle, Hamburg en zo verder. Korte tijd voor mijn vertrek verscheen er in de in Twente vertrouwde Tub (kort voor: Twentsche Courant / Tubantia) een artikel over het Twents als Nedersaksische taal die tot zelfs in de Baltische staten te herkennen is. Als voorbeeld werd in het artikel een kerktoren in Riga genoemd die “Kiek in de kök” heet, wat “kijken in de keuken” zou betekenen. Los daarvan: het klopt wel dat ik veel gesproken en geschreven taal al snel snapte (ik ben een in Twente wonende Nederlander).
 
Kiek in de Kök
Gevoelsmatig hadden dus de Baltische staten wel onze voorkeur om daar eerst eens wat onderzoek te doen. Het toeval zat hem erin dat de WTC-Twente businessclub, waar we lid van zijn, een dag organiseerde over het zaken doen in het buitenland. Daar was iemand van de Letse overheid aanwezig. Wanneer deze schone Letse niet zo enthousiast zou hebben verteld over de hulp die haar agentschap kon bieden bij ons onderzoek dan was het maar de vraag of ik deze trip had ondernomen.

Van een collega kreeg ik de tip om het boek “Baltische Zielen” van Jan Brokken te lezen. Dat heb ik gedaan en dat boek geeft een mooi overzicht van de historie van Letland; al zijn periodes met steeds verschillende overheersers. Brokken beschrijft aan de hand van de verhalen van een aantal bekende Letten de invloeden van die verschillende periodes op de ontwikkeling en de cultuur van Letland.

Vrijheidsmonument


Riga heeft de "oude stad”, het centrum en de rest van de stad. Middeleeuws in de oude stad en hypermodern, bijvoorbeeld de bibliotheek, wisselen elkaar af. Oude Letten, nors kijkende door het leven getekende mensen en studentikoze hipsters en paraderende fotomodellen gebruiken gezamenlijk deze stad. Dwalend door de oude stad kan je niet heen om de vele plekken waar wordt gewerkt aan restauratie en vernieuwing; de stad bloeit en dat is merkbaar. Ook buiten de oude stad worden er heel veel panden in de oude staat teruggebracht. Vaak gaat het dan om de kenmerkende saaie Russische kazerneachtige woonblokken. Er is een belangrijke uitzondering. In het noordelijke deel van het centrum is een wijk met de meest bijzondere Jugendstil panden. Die zijn voor een groot deel al gerestaureerd.
Conclusie: Riga is een fraaie stad waar veel te zien is, waar veel is te zien en waar je prima kunt vertoeven.









woensdag 3 augustus 2016

Trip to Kastelorizo ( where??? Kastelorizo !!!)

We could not remember the exact time we last saw each other but it must have been at least fifteen years. We had both been working at the regional police force around Eindhoven. Elma was responsible for the police force’s communications. A job she performed very professionally. I was a police commissioner and had left the force a few years earlier but was invited now and then at the working jubilee of former colleagues. That is where Elma and I must have met last.
About two years ago I accidently found Elma again; she was being mentioned in a Facebook post. In the period we were working for the police, I once briefly met her Greek husband Vangelis. I do remember her telling stories about their trips to Greece, visiting his parents on the mainland north of Athens.

From the facebook post I determined that Elma and Vangelis had settled on a Greek island named Kastelorizo. Finding the island on google maps required zooming deep down for this island is but a very small dot right before the Turkish coast, south of Rhodes. I send a friendship request and I followed Elma from a distance for over a year. I could see that some former colleagues were following her and that one or two actually visited them. The pictures from Kastelorizo that Elma shared were wonderful. Seeing that pictures you could almost smell and hear everything on it; the flowers, the Mediterranean and the fresh caught fish.



A few months back Jeannette and I were convinced that we had earned a short leave and we certainly needed it for we had been working our ….. off for quite some time. We decided to visit Kastelorizo and see how Elma and Vangelis were doing. Now Jeannette is a former travel agent so she found the perfect way to organise this trip. A very early flight from Schiphol Amsterdam brought us to Rhodes were we checked in to a small boutique hotel in the old town. The Evdokia hotel was a renovated knights house and showed very nice details from that time. After having admired the nice hotel guided by the owner, we went to buy tickets for the ferry from Rhodes to Kastelorizo that would sail the next morning at 10 o’clock. That left us plenty of time to visit the old town of Rhodes and spent some time at a very trendy beach club at Elli Beach. Late that night we finally got a table at a very nice restaurant.



Docking, unloading and loading a ferry can go very smoothly. We Dutch have plenty of ferries and we are very organized in this. Now this ferry that hops the Greek islands, does so every day, for years and years but…… every time it looks like it is the first time it ever happens. While pedestrians and cars leave the ferry at the same time, the pedestrian that wants to embark starts walking in the opposite direction on the already crowded ramp. The ships personnel are shouting, running up and down and screaming their hearts out (I suppose the walkie talkie they are holding in their hand doesn’t function).  And then, when we left this craziness of the hot and smelling ramp, we went through a door and there was a totally different atmosphere. Well-dressed stewards welcomed us and gestured us up the escalator stairs, all well air conditioned. We passed a lovely lunge and restaurant on our way up to one of the outer decks. With a well-stocked bar on that deck we started the three-and-a-half-hour sail to Kastelorizo.



Arriving at that small hidden island is a mere fairy-tale. The Blue Star Paros had to sail one quarter around the island before it deployed its beautiful main harbour. Colourful buildings lined up around the harbour that seems way too small to facilitate the big ferry. But it fills up the harbour, docks and the same hectic unloading and loading repeated itself. We stepped aside until we could calmly start our walk along the harbour. After just two minutes we reached Radio Café, and Elma was waiting on the small stairs in front of the entrance.

It was a warm reunion after all these years and we sat down at the edge of the harbour on their terrace to exchange the first essential information. When was…. Who was again…. Where did…. How was…. At the time the first customers sat down and started ordering lunch, we left Elma and Vangelis to do their work and we went to see our hotel at the opposite side of the harbour; the Poseidon Hotel.
Now on Kastelorizo the few hotels are not what you would expect. No big buildings but several former houses that are transformed in hotel rooms. In one of the hotel houses we found the reception where we received a warm welcome. We were given a very new, big and beautiful room / apartment. Classic living, efficient bedroom and a very design and trendy bathroom. A nice balcony in front with a view at the harbour.

Now you need to know that Kastelorizo has around 250 inhabitants. At this time there also are over 100 soldiers and some civil servants as teachers, post office employees, harbour control and so on. All together that brings the number at a small 400 people. Now in summer all hotel rooms are booked as are the B&B’s and the second houses will be occupied. But even then there will be not more than some 900 people on the island. In former wealthy trading periods the island had around 14.000 inhabitants. During WWII the island has been destroyed and almost all inhabitants fled. Many of them went to Australia and today some of their offspring is resettling on the island. Mostly by buying a summer home.



Touristic stuff we did: we went to the blue cave where small sloops can enter and where the sun lightens the ceiling clear blue through the water that seems to be glowing. Walk to the other side of the island, the smaller Mandraki harbour. Wanted to cross to Kas, the Turkish town opposite of Kastelorizo but there were not enough people to make the captain sail.

But most of all we enjoyed the weather, swimming in the harbour together with the caretta caretta (loggerhead sea turtles) that swim there and are looking for treats from the fishermen and cooks. We tasted good food; grilled octopus, stuffed tomatoes, goat stew, moussaka and much more.
Kastelorizo has many many lovely people who are more than willing to help you, tell about the island and their life.



We’ll be back !!!



donderdag 6 augustus 2015

Salumeria in Valdottavo

Burgo Giusto
Omdat we het ook op vakantie leuk vinden om bij de kleine lokale ondernemers inkopen te doen, stopten we onderweg van Lucca naar ons appartementje bij Burgo Giusto in het kleine maar super actieve dorpje Valdottavo. Op de heenweg hadden we voor zo'n klassiek dorpswinkeltje een rek buiten zien staan uitnodigend gevuld met heerlijke groenten en fruit. En de enorme moestuin achter het huis wekte de suggestie dat dat allemaal eigen teelt was.


Wat we vermoedden, kwam ook uit; het oudere echtpaar sprak geen van beiden ook maar een woord anders dan Italiaans. Maar de oppervlakte van de winkel maakte dat we alles eenvoudige konden aanraken en aanwijzen. De lieve opa, zoals we de uitbater meteen doopten, stond met een grote lieve glimlach ansjovisjes te ontdoen van hun graat om ze daarna in een heerlijk bad van olijfolie met verse groene kruiden te vlijen.

Als rechtgeaarde Italiaan trok Jeannette met haar lengte en haar blonde haren meteen zijn aandacht en zijn glimlach werd zo breed dat hij me meteen deed denken aan de mop van de breed-bek-kikker. Zonder zijn ogen van Jeannette af te halen bood hij ons een stukje brood met daarop zo'n overheerlijk gekruid ansjovisje aan. Ondertussen hadden wij al veel heerlijkheden gespot, zoals een prachtige bressaola, prachtig gerold en gekruid buikspek, grote rode uien en wat courgettes. Voldoende voor een heerlijk en gezond avondmaal in de Toscaanse ondergaande zon



Alles werd met zorg gesneden, ingepakt en de prijzen op een kladje geschreven. Nadat duidelijk was dat we niets verder hoefden te hebben werden de prijzen van het kladje overgenomen in de kassa en kwam het eindbedrag weer op het kladje dat ons werd getoond om vergissingen te voorkomen. Gelukkig hadden alle items op de kassabon als omschrijving "reparto_1" zodat daar geen misverstand over kon bestaan.



Twee dagen laten werden we als vrienden welkom geheten toen we opnieuw wat inkopen kwamen doen. Ook de lieve opa die bij ons eerste bezoek slechts heel breed glimlachte, kletste honderd uit; we begrepen slechts de strekking van wij hij zij. Toen ik in mijn opperbeste Italiaans vertelde dat we genoten van het goede weer, het zwembad, de wijn en het eten, knikte hij instemmend en toen ik als apotheose ook nog meldde dat we van elkaar genoten, daarbij heen en weer wijzend tussen Jeannette en mijzelf, glommen zijn ogen, trokken zijn mondhoeken op tot aan zijn oorlelletjes en kregen we een vette knipoog en een opgestoken duim als teken van begrip.



Vervolgens mocht zijn vrouw de aangeschafte fles wijn niet in een papiertje verpakken maar ging opa een professionele mooie kartonnen geschenkverpakking halen en moest de inmiddels ook aanwezige zoon het stuk aangeschafte peccorino voor ons vacumeren en voorzien van een sticker. Bij het afreken bleken ook de echte verhoudingen in de winkel. Toen we terug moesten krijgen van een biljet van vijftig euro, kwam het benodigde papiergeld uit de broekzak van opa en niet uit de door zijn vrouw beheerde kassa....

In schril contrast met de 100% Italiaanse sfeer in de winkel, stond er een gigantisch bord voor de winkel waarin de producten in het Engels en het Duits werden aangeprezen. Maar we vroegen ons bij het lezen van de bord wel ernstig af of het nu echte vrienden zijn geweest die hen deze vertaling hebben bezorgd...